Een brief van een asielhond : Fleur

Hallo iedereen ik ben Fleur de modderhond zoals ze mijn in het leuke Folyfoot noemen.


Ik ben een speelse en vooral zotte Cane Corso teef van 2,5j en spijtig genoeg heb ik op deze jonge leeftijd al een deel van mijn leven doorgebracht in het opvangcentrum.
Net zoals onze Blue Ivy (een goede vriendin van mijn namelijk) ga ik mijn levensverhaal eens vertellen.
Ik ben februari 2018 terecht gekomen bij de lieve mensen van Folyfoot.
Wegens mijn baasje niet meer kon zorgen voor mij en dit wegens familiale omstandigheden.
Ook voor mij was er een heel speciaal iemand die gek was op mij, deze bracht me dan soms eens eten van tafel mee die hij overhad thuis en speelde buiten de openingsuren met mij.
Ik had op die moment een gezwel rond mijn oog een Cherry Eye of hoe mijn mensen vriendjes dit noemde in Folyfoot ten gevolge van een niet verzorgde wonde.
Ook heeft deze persoon er voor gezorgd dat er een inzamelactie op poten gezet werd voor mij zodat mijn operatie aan mijn mooie bruine oogjes kon doorgaan omdat die nogal redelijk duur was en de mensen van het asiel me mooi wouden maken zodat ik meer kans had op een adoptie.
Wel moeten we eerlijk zijn er zijn veel mensen die gesponsord hebben en ik deze niet genoeg bedanken want nu heb ik geen last meer van mij oogje.
Maar als we eerlijk zijn is me dit toch wel een hele tijd blijven achtervolgen want iedereen die kwam kijken om me eventueel te adopteren werd afgeschrikt omdat ze dachten dat er nog kosten gingen komen.
In het asiel heb ik vele honden vriendjes gemaakt en vooral heel veel zien vertrekken naar een nieuwe thuis ooo wat zou ik ze graag nog eens terug zien.
Met de opendeurdag zijn ze met mij dan gaan wandelen maar ik ben vroegtijdig moeten terug komen want ik had een beekje gezien en ben er zonder nadenken in gesprongen met als gevolg dat ik er als modderhond uitgekomen ben (vandaar mijn bijnaam de modderhond).
Ik vind het enorm leuk om in het water te spelen namelijk.
Ondertussen zag ik de dagen voorbijgaan maar niemand kwam mij halen en eerlijk ik begon de moed te verliezen want de speelse dame begon wat te vervagen omdat ik iedereen zag vertrekken maar ik bleef zitten.
Er is dan ook een vrijwilliger die me eens meegenomen heeft naar huis zodat ik eens een dagje weg was uit het opvangcentrum en man man dit was echt zo leuk.
Dan op 2 juni was daar onverwacht mijn dag om te kunnen vertrekken richt wat ik dacht mijn forever home.
Dit zijn de 4 mooiste maanden van mijn leven geweest een leuk gezin met een kindje er bij.
Echter moet ik vertellen ik ben wel een speelse en zotte doos maar ik heb een sterk en dominant karakter.
Dan was daar ineens het moment dat mijn baasje ineens ander werk gekregen had en ik ineens heel lang alleen thuis zat overdag.
Ik begon enorm ongelukkig te worden en liet dit echt wel merken aan mijn baasjes.
Deze hebben dan een gesprekje met mij aangegaan dat ze me niet zo ongelukkig wouden zien en hebben met vele traantjes in hun ogen me terug binnen gebracht bij het asiel. 
En hier zit ik nu terug maar die lieve persoon die anders zo gek was op me is nog maar 1 keer op bezoek geweest en ooo wat was ik blij van hem te zien.
Maar net voor mijn vriendin Blue Ivy vertrokken is vertelde ze me dat die lieve meneer een zware operatie gehad heeft en hierdoor niet zoveel in het opvangcentrum is.
Maar ze vertelde me dat de persoon die gek was op haar ook goed voor mij ging zorgen zolang ik er ben . 
Maar net zoals de vorige keer zal iedereen wel goed voor mij zorgen net zoals ze de vorige keer gedaan hebben .
Je ziet ik heb al een kort maar toch wel heftige leventje geleden he .
Wie zit het zitten om me nu een echte for ever home te geven??? 
Ik kijk er echt naar uit