Hallo iedereen,

eerst zal ik me even voorstellen: mijn naam is Blue Ivy.
‘k Ben een mooie, maar (momenteel) eenzame Stafford dame van 5 jaar.

Ik ben grijs gemarmerd van kleur (volgens sommige toch heel speciaal) en in het asiel ben ik heel graag gezien. Er is daar een vrijwilliger voor wie ik blijkbaar heel speciaal ben want deze knuffelt steeds met mij als hij er is. Hij noemt me zelfs zijn kleine meid en daar ben ik super gelukkig om. Maar de liefde die ik van hem en de andere medewerkers krijg moet ik wel delen met al de andere diertjes in het asiel. Deze hebben ook wel wat liefde nodig he! En ik verlang zo naar mijn eigen gouden plekje!

Ik ga even mijn verhaal vertellen als ik mag.

De eerste 4 jaar van mijn leven ben ik heel gelukkig geweest bij mijn eerste baasje. 
Ik werd er heel graag gezien maar door omstandigheden kon ik niet meer blijven. Ik weet hoe de toestand van mijn baasje toen was en ik neem het hem niet kwalijk. Hij wou echt het allerbeste voor mij!

Mijn baasje heeft geprobeerd van me te plaatsen bij mensen die hij vertrouwde. Spijtig genoeg was dit blijkbaar geen goede zet.
Ik was daar namelijk niet alleen en moest overdag de ganse dag in een bench zitten. Ze waren ‘bang’ dat ik de andere hondjes iets zou aandoen en dit terwijl ik geen enkel probleem heb met andere hondjes. Ik hou van nieuwe vrienden! Mijn ras krijgt steeds veel vooroordelen op hun hoofd.

Die mensen wilden mij WEG, maar wouden niets betalen aan een asiel om voor mij een nieuwe thuis te zoeken. Ze hebben toen iets heel gemeen gedaan…
Ze lieten mijn chipnr op een andere naam zetten evenals mijn adres en het telefoon nr. En dan dropte ze mij in het asiel als een ‘verloren’ gelopen hond. Ik snap nog steeds niet wat ik eigenlijk verkeerd gedaan heb om dit te verdienen… Ze hadden zelfs iemand ingeschakeld om mij te gaan afgeven in Folyfoot, mijn voorlopige thuis.

De lieve mensen van het asiel hebben er alles aan gedaan om mijn ‘baasjes’ dan toch terug te vinden. Ze hebben een mooie foto van mij gemaakt om op een soort van smoelenboek en enkele website’s te zetten zeggen ze.
Na veel moeite en tijd hebben ze mijn 2de baasjes gevonden en is de volledige waarheid naar boven gekomen. Uiteindelijk hebben ze toegeven dat ze mij niet weer wouden hebben en volledig afstand van mij deden.

Ondertussen heb ik al regelmatig maatjes van mij zien vertrekken in het asiel maar ik blijf steeds zitten.
Er zijn al mensen komen kijken naar mij maar die vinden een Staffje van 5 jaar te oud. Ook zijn er al mensen verschillende dagen na elkaar komen kijken en ik hoopte stiekem dat ik daar mijn gouden mandje zou krijgen… maar opeens bleven ze weg en lieten ze niets meer weten en waarom weet ik niet…

Misschien omdat ik ze niet meteen mijn volle vertrouwen gegeven heb? Maar ‘k moet wel eerlijk zijn, momenteel heb ik niet veel vertrouwen meer. Die moet je echt wel verdienen.

Ik verlang zo naar een gouden, warme mand waar ik de rest van mijn leven mag doorbrengen. Een leven zonder me zorgen te moeten maken wat er met mij gaat gebeuren! ( ben voor 1 ding blij: de lieve mensen van het asiel laten geen hondjes inslapen ).

Is er ergens iemand die me toch een mooie kans wil geven???
JA, oké, ik heb een rugzakje mee en er is wel wat werk om mijn vertrouwen te winnen maar eens ik jouw vertrouw krijg je dubbel zoveel liefde van me!

Ik hoop dat er iemand mij een kans wil geven en mij een oprecht bezoekje wil brengen.

Dikke poot en natte lik van mij! 
Blue Ivy.